" Στόν Ερωτα .. πού γιορτάζει "

"Και πάλι έγινε το μυαλό μου εκείνο το μικρό πάρκο που συνήθιζες να κάνεις τη βόλτα σου... Κι εσύ πιο όμορφη από ποτέ μες στη μελαγχολία σου... Δεν τόλμησα να σε ερωτευτώ ξανά. Aφού σέ είχα ερωτευτεί τόσες φορές .

Απλά να ξαποστάσω θέλησα, να γείρω το κεφάλι μου στο στήθος σου και να σταματήσω να αναπνέω. Μα εσύ άρχισες να τρέχεις... Δεν κατάλαβα γιατί. Έψαχνες να με βρεις ή μήπως έψαχνες τον πιο μακρυνό δρόμο ν’ ακολουθήσεις; Άρχισες να τρέχεις... Και τα πέπλα σου ανασηκώθηκαν, μερικά ελευθερώθηκαν και χόρεψαν τον χορό της πτώσης τους αργά, μελωδικά, ήρεμα, σαν φτερά αγγέλου που
                                                     παρασύρθηκαν από έναν τρεμάμενο άνεμο...

                                                      Ξεμάκρυνες πολύ και η ανάσα σου, βαριά, ψέλλισε λέξεις μυστικές, όμως τις ήξερα καλά πριν καν τις δω να τρέχουν... Μα έτσι όπως ξεμάκραινες και λίγο πριν χαθείς κατάφερα και σε είδα για μια φορά γυμνή. Και άγγιξα τη σάρκα σου, μια σάρκα απαλότερη ακόμα κι απ’ τα γένια του ίδιου του Θεού. Και κάηκε ολόκληρος ο κόσμος μου από ένα άγγιγμα απλό.

Τελικά είναι ο έρωτας μιά ουτοπία .. μιά φυλακή ?? η ένα όνειρο ??? Και ύστερα πια χάθηκες... Τα πέπλα τα πεσμένα γύρεψα μες στο πάρκο μου. Τα σήκωσα, τα ένιωσα, τα μύρισα... Και τότε σ’αναγνώρισα να τρέχεις πάλι μπρος μου... Σαν ένα περαστικό χαμόγελο πάνω από τα χείλη μου... Σαν σκέψη που φωνάζει ματώνοντας τις λέξεις με έρωτα... Σαν ανάσα καυτή που λιώνει το σκοτάδι χωρίς καν να το κάψει... Σαν τον ίδιο τον Θάνατο που ήρθε ν’αναστήσει χαμένα δάκρυα ευχών... Σαν την Ελευθερία που δεσμεύει το μυαλό, τη καρδιά και τη ψυχή με δεσμά κόκκινα... Πιο κόκκινα απ’ τα πέπλα σου... Και τότε πια ξαπόστασα... Στού έρωτα σου τήν ελευθερία" ...

Επιστροφή στην αρχική σελίδα.

Διαβάστε περισσότερα...

" Ταίριαξα τά ρήματα μου "

Αναμένω  .Υπομένω  . Ξοδεύομαι   . Ξεχνάω  ..
Ξυπνάω  ..Ταλαντεύομαι ...Νοσταλγώ. ...Αγαπώ. ...
Συνεχίζω  Τραγουδάω   Χορεύω   Ελπίζω   Κοίτα !   Μεθάω: Φοβάμαι...

Νυχτώνει. Λείπεις. Κοιμάμαι
Ονειρεύομαι. Λείπεις. Λυπάμαι
Αγγίζω. Χαϊδεύω. Πονάω
Αγγίζεις. Χαϊδεύεις. Πονάω.

Πίνουμε. Τρώμε. Πεθαίνουμε. Γλεντάμε. Νικάμε. Κοντεύουμε.

Ξαγρυπνώ. Θυμάμαι. Αγαπώ. Ξημερώνει. Φωτίζει. Αγαπώ.

Φοβάμαι. Ελπίζω. Αγαπώ.

Σημειώνω .Ζητάω .Αναλώνω. Βιώνω .Σκαλίζω .Τελειώνω .


Επιστρέφω .Θυμάμαι. Δαγκώνω. Σκοντάφτω .Σπρώχνεις. Θυμώνω .

Κοιτάμε. Μιλάμε .Παλεύουμε.
Πονάμε. Ξεχνάμε .Αντέχουμε.
Ψιθυρίζεις. Ακούω. Σιωπώ.
Προσεύχομαι .Νιώθω .Σιωπώ.
Περιμένω .Φωνάζεις. Μιλώ.
Ξημερώνει .Νυχτώνει .Σιωπώ.

Περιμένω. Γνωρίζω. Νικώ.
Αναπνέω. Κοιτάζεις. Γελώ.
Γελάς. Κοιτάω . Ξαναζώ .

Απορώ. Αγαπώ. Ξαναζώ.




Καλήσπερα σας .

Επιστροφή στην αρχική σελίδα.

Διαβάστε περισσότερα...

Γιά τήν " Αυλαία " τού Ιανού ...

" Η Αυλαία σου "....

αυτό το ηφαίστειο ,που έχεις για καρδιά
λάβα καυτή αναβλύζει
έκρηξη ετοιμάζει
θα ραγίσουν κόκαλα και θα ναι τα δικά σου....
Θά πονέσει η καρδιά καί θά είναι η δικιά σου.....
στάχτη θα γίνεις
πάρτο απόφαση
ετοιμάσου.....


απ'όλους μπορείς να κρυφτείς,από τον εαυτό σου,όμως ;;;
θα ραγίσουν κόκαλα
εσύ τα κρύβεις...
νομίζεις...
αλλά από ποιόν;
ξαναγυρίζεις κι όλο σκαλίζεις το παρελθόν
θες να ξεχάσεις λες,
απλά να θάψεις,
ναι, αλλά ποιόν;
στον εαυτό σου ,κάτι δικό σου ,ένα μυστικό ;;
ντρέπεσαι...
κρύβεσαι....
αδιάφορα σφυρίζεις...
λες τα ξεπέρασες....
μα απλά τα κουκουλώνεις....
γράφεις στιχάκια,....
δήθεν πως τα εκτονώνεις....

δεν με γελάς εμένα, δεν με κοροϊδεύεις
την υστερία την κρυφή σου εκπαιδεύεις
να ησυχάζει....
να κοιμάται...
αφού φοβάται....
αυτό το ηφαίστειο ,που έχεις για καρδιά
λάβα καυτή αναβλύζει
έκρηξη ετοιμάζει
θα ραγίσουν κόκαλα και θα ναι τα δικά σου
στάχτη θα γίνεις
πάρτο απόφαση
καί οταν η σκόνη σου θά αιωρείται..
θά θές νά τήν μαζέψω γιά νά ξανα-αρχίσεις..

Θά πονέσει η καρδιά καί θά είναι η δικιά σου....
εγώ θά έχω φύγει ..
ετοιμάσου " ...

Αφιερωμένο εξαιρετικά στήν  "Αυλαία " τού αγαπημένου μου Ιανού ..

διαβάζωντας τήν τελευταία ανάρτηση του ,  μού έδωσε τήν έμπνευση

νά γράψω ένα αρκετά  "σκληρό "καί δυνατό θά έλεγα ποίημα ..γιά τίς

δυνατές εκείνες τίς αγάπες..πού μάς πονέσανε ..καί πού κάποτε 

τίς ακολουθήσαμε ...

  
Επιστροφή στην αρχική σελίδα.

Διαβάστε περισσότερα...

" Εξόριστος Ουρανός "

" Κάποτε είχα ένα ουρανό ...
Όχι μεγάλο Ίσα που χώραγε τη μοναξιά μου ..
Τα σύννεφα διάφανοι καθρέφτες ..Παραμόρφωναν τον κόσμο μου..
Τον έδειχναν γαλήνιο κι απλό.. Διέσχισα τόπους αφιλόξενους ...
Σχολεία ερημικά  αγονα χωράφια παρατημένα στη λήθη  ..

Μπήκα σε εκκλησίες χωρίς καμπάνες χαράς ....
Ψαλμοί τυφλοί δοξολογούσαν τις εικόνες
Αγιοι ψηλαφιστά έσβηναν τα καντήλια ..
Ύστερα έφτασα στις πόλεις ..Υπάρξεις δίχως πρόσωπα γλιστρούσαν στις διαβάσεις
Χέρια απλωμένα προς αναζήτηση διεξόδου ....Ασθενικά περιπλανώμενα ερωτηματικά ..
Πήγα κι αλλού Περπάτησα σε θυμωμένες θάλασσες... Ψάρια νεκρά παλινδρομούσαν στην επιφάνεια

Υποβρύχια τουφέκια μαχαίρωναν τον βυθό ....ʼΑνοιξα τα φτερά μου στους ουρανούς
Φουγάρα δηλητηρίαζαν τα παιχνιδιάρικα σύννεφα ...Τυφλά πουλιά λυσσομανούσαν στους αιθέρες. Έπειτα πάλι στους βάλτους του κόσμου ...Κλεπταποδοχή συναισθημάτων...
Πλαστικοί μορφασμοί , προκατασκευασμένη ευθυμία ..
Είδωλα κάλπικα , θιασώτες βιαστικής αποθέωσης...
Φαντάσματα αγάπης , ευνουχισμένοι εραστές ...
Απομάκρυνση επαφής , αγγίγματα λαγνείας... Ξένοι σε γαμήλια κρεβάτια.

Κάποτε είχα ένα ουρανό... Όχι μεγάλο Ίσα που χώραγε τη ορφάνια μου...

Καί τότε .. ήρθες εσύ  .... δέν μίλησες απλά μέ κύταξες ....
η σιωπή σου μίλησε.... η αγάπη δέν εχει λόγια ...

H σιωπή σου , θα κάνει τούτη την καταιγίδα να σωπάσει ....
θα τιθασεύσει κάπως τον άνεμο των ικεσιών μου.....
Γιατί μέσα στην καρδιά σου, έχεις μια καρδιά παραδομένη - την δική μου......
Σαν το σκαρί που τραβάει για κει που 'χει ομίχλη.....
"Όλο και πιο μακριά", του φωνάζει η άρνησή σου,
"όλο και πιο κοντά", του λέει η αγάπη μου.

Με ένα τόσο ζωηρό βλέμμα , κι όμως αθώο τελικά με ανάλαφρη όψη γελούσες με τα πάντα ,
κι όμως η θάλασσα σκόρπισε την άμμο της καρδιάς σου...
Στο πλάϊ σου η σκέψη μου ξενύχτησε ..Σαν ίσκιος.. να διαβάζει τ' όνειρό σου....
Η στέρφα σου σιωπή απόψε μίλησε ..... Δυο γλάροι φίλησαν τον ουρανό σου... "

Νοσταλγική καί μελαγχολική η διάθεση μου σήμερα ..
 


Επιστροφή στην αρχική σελίδα.

Διαβάστε περισσότερα...

" Περί Λευκώματος "

Σήμερα σηκώθηκα καί είχα μία διάθεση " συμαζέματος" (βασικά .. αναγκαστικά η διάθεση γιατί έχοντας αφήσει καιρό ασυμάζευτο τό σπίτι .. έπρεπε νά μπούν σέ μιά σειρά κάποια πράγματα) Ετσι λοιπόν τακτοποιώντας ένα δωμάτιο αποθήκη .. τί νομίζετε οτι ξετρύπωσα μέσα σέ ενα παλιό μπαούλο αγαπημένο τής μαμάς μου ...

Ενα λέυκωμα .. από τά χρόνια τού Γυμνασίου ...... Κάθησα κάτω στό πάτωμα . καί αρχισα νά τό ξεφυλλίζω ... πόσα καί πόσα μού ήρθαν στό μυαλό ... Τί αναμνήσεις ..... τί εικόνες ... τί ομορφα χρόνια .. αυτά τής παιδικής αθωότητας .. τότε πού θέλαμε .. νά μεγαλώσουμε .. νά μήν πηγαίνουμε αλλο σχολείο ..πού τότε εκείνα τά χρόνια μάς φαινόντουσαν ανιαρά .. .. τότε .. πού δέν ξέραμε ... .. τωρα πού μάθαμε .... θέλουμε νά ξαναγυρίσουμε .. πίσω .. σέ εκείνα . τά χρόνια ..

Τό λέυκωμα λοιπόν ..ολοι τό θυμόσαστε .. λίγο-πολύ πιστέυω θά είχατε κάτι παρόμοιο ..Θυμόσαστε ομως τί έγραφε μέσα ..????

Θυμαστε τις ερωτησεις; Θυμαστε που τα στολιζαμε με φωτογραφιες των ινδαλματων μας; Με ηθοποιους κυριως καθως τοτε παιζονταν ενα σωρο ενδιαφερουσες σειρες οπως "Ιπποτης της ασφαλτου", "Ντιουκς οβ Χαζαρντ", "Μακ Γκαϋβερ" και αλλα....επισης με τραγουδιστες και συγκροτηματα αλλα και αλλες εικονιτσες για να στολιζουν τα διαφορα ερωτηματα! Και φυσικα παρα μα παρα πολλες, αμετρητες, ατελειωτες, ολων των μεγεθων, ζωγραφισμενες με το χερι ή κομμενες απο περιοδικα, κατακοκκινες καρδουλες !!!!!!

Θυμηθηκα λοιπον μερικες απο τις ερωτησεις.....

Ολα τα λευκωματα που σεβονταν τις σελιδες τους ξεκινουσαν με τη φιλοσοφικη ερωτηση

• "Τι εστι λευκωμα;"
• Αναμεσα στις πρωτες ερωτησεις ηταν....
• "Τι εστι γυνη;"
• "Τι εστι ανηρ;"

(ποτε δεν καταλαβα γιατι γραφαμε στα αρχαια το ρημα ειναι και γιατι χρησιμοποιουσαμε λεξεις επισης στα αρχαια...παρολα αυτα ολα τα λευκωματα που θυμαμαι ηταν ετσι γραμμενα! Μαλλον ειμαι πολυ παλια!!! )

Συνεχιζαν.....

• "Τι εστι αγαπη;"
• "Τι εστι φιλι;"
• "Τι εστι ερως;"
• "Τι εστι φιλια;"
• "Ποιος ειναι ο καλυτερος φιλος σου/φιλη σου;"
• "Ποιον αγαπας;" με καρδουλα φακελακι και λευκα χαρτακια για να απαντησεις που αφαιρουνταν απο τον/την Κτητωρ (!!!!!!!) για να μη διαρευσει παντου το μεγαλο σου μυστικο!!!!
• "Τι εστι γαμος;"
• "Τι εστι οικογενεια;"
• "Τι χομπυ εχεις/πως περνας τον ελευθερο χρονο σου;"
• "Ποιος ειναι ο αγαπημενος σου ηθοποιος;"
• "Ποιος ειναι ο αγαπημενος σου τραγουδιστης;"
• "Τι ζωδιο εισαι;"
• "Κανε μια ευχη!"
• "Τι θες να γινεις οταν μεγαλωσεις;"
• "Εχεις ζωακι και πως το λενε;"
"Αν δεν ησουν αυτος που εισαι τι θα ηθελες να εισαι;" "Ποιο ειναι το αγαπημενο σου φαγητο;" "Ποιο ειναι το αγαπημενο σου βιβλιο;" "Πες ενα τραγουδι!"

Και το λευκωμα τελειωνε καπως ετσι......

• "Ποια ειναι η γνωμη σου για τον/την Κτητωρ;"
• "Χαρισε μου κατι!"
• "Βγαλτε τις μασκες!" (ουσιαστικα κατι σαν τηλεφωνικος καταλογος! )

Αλήθεια ..εσείς τί θυμάστε από τό δικό σας Λέυκωμα ..?? η από φίλων σας ..??

Τώρα βέβαια ..σέ αυτά τά χρόνια .. γιά τά " περί λευκώματος" έχω μιά άλλη εικόνα καί έτσι έγραψα ..αυτό πού ακολουθεί :

" Ένα βιβλιαράκι μικρό, ζωγραφισμένο με πρόσωπα αστεία και γραμματάκια μικρά, ανάμεσα στις σελίδες Ένα εξώφυλλο πολύχρωμο με αυτοκόλλητα μεγάλα, φωτεινά .... Ονόματα γραμμένα με ξυλομπογιές και ερωτήσεις απλές με απαντήσεις παιδικές . Το λεύκωμα μου...

Πέρασαν χρόνια και ξεχάστηκε...
Σ'ενα ντουλάπι παλιό, με τ'ονομά μου...
Μα μια μέρα οι κούκλες παραμερίστηκαν από χέρια αλλαγμένα και τη σκόνη φύσηξαν χείλη βαμμένα.
Στις απλές ερωτήσεις γιατί δε μπορώ πια ν'απαντήσω?
«ποια είσαι» ρωτούν, «ποιον αγαπάς» και «με ποια σκέψη πετάς» ?
Απλές κυλίδες σε χαρτί λευκό
τα όνειρά μου, σα σύννεφα που απλώθηκαν κοντά μου...
Πέφτει βροχή σε μια πεδιάδα ανοιχτή, ποτίζεται το χαρτι από σταγόνες ζεστές, αλμυρές.
Κι εγώ βουτάω την πένα μου σ' αυτές και ζωγραφίζω έναν ήλιο που στεγνώνει τη γη ένα σύννεφο που μαζεύει τη βροχή...
Και αν είναι όλα διάφανα, τί πειράζει ?
Με φαντασία και όνειρα παύει η καρδιά ν'αναστενάζει..."

Σάς τό αφιερώνω .!!

Καλό ΣαββατοΚύριακο σέ ολους !!

Επιστροφή στην αρχική σελίδα.

Διαβάστε περισσότερα...

"Αναπόληση μιάς μορφής ..μιάς αγαπημένης "

" Μεσα στον καθρέφτη βλέπω εσένα "

Έχεις μιαν ιστορία στο πρόσωπο
δεν μπορώ να βρω την άκρη της
ούτε να θυμηθώ την καταγωγή της
αλλ' αυτή η θάλασσα που αστραφταλίζει μέσα στα μάτια σου
τα φύκια που κρέμονται απ' τα μαλλιά σου

οι παιδικές αναμνήσεις που πεταλουδίζουν στο ραγισμένο σου μέτωπο.. φέρνουν μια γεύση χαμένου καλοκαιριού.....
κάτι από μια σπάνια περιπέτεια που δεν έζησα ή που θα '  θελα
                                             πολύ     να ζήσω.......

Μη γελάς με τα πρόωρα ασπρισμένα μου μαλλιά είναι μια κούραση.....
από εμφυλίους ,  πολέμους ,  απελπισιές , αγώνες , επαναστάσεις ,  δικτατορίες ,   
κατατρεγμούς  ...


δε θυμάμαι αν υπήρξε ποτέ ένα ήρεμο πρωινό σ' αυτόν τον κόσμο να σκύψει κανείς στη γαληνή του..επιφάνεια και ν' αναζητήσει μες στον καθρέφτη της τον εαυτό του.....


γι' αυτό δεν το κατάλαβα πώς έγινε και μου άσπρισαν τα μαλλιά.....
κι έφυγαν οι καιροί σαν τα πουλιά από κοντά μου.....


κι έχασα την αίσθηση που μετρά.......
εσένα.....
 εμένα......
τις ιστορίες  μας......
τα πρόσωπά μας ...
και πια δεν ξέρω ...
αν η ιστορία που έχεις στο πρόσωπο είναι η δική μου ...
ή μήπως το δικό μου πρόσωπο είναι που έχει αυτή τη δική σου ιστορία "...

απ τό παλιό τετράδιο ...
γία εναν παπού πού είχα δεί στό Ζάππειο
νά κάθεται στό παγκάκι καί νά αναπολεί ...


Επιστροφή στην αρχική σελίδα.
Διαβάστε περισσότερα...

" Μια ερωτική ιστορία που δεν έγινε ποτέ έρωτας."

Έρωτας καί Φιλία : που συναντιόνται και που απομακρύνονται ;??
Μια ερωτική ιστορία που δεν έγινε ποτέ έρωτας.


"Καθισμένη στο κατάστρωμα του πλοίου με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι, που κατάφερε να περάσει κρυφά έξω από το μπαρ, κοιτούσε τον κόσμο γύρω της που περπατούσε ανέμελα και κάπως βιαστικά, γελώντας ή χειρονομώντας έντονα.
Παράξενος που είναι ο κόσμος πάνω στα πλοία, σκέφτηκε.
Σαν να ξεφεύγει από τη ζωή του και να φέρεται διαφορετικά, πιο ελεύθερα, πιο ξέγνοιαστα, πιο χαλαρά.


Ακόμα και όταν βιάζονται να πάνε στο εστιατόριο ή στο μπαρ, ή να παρακολουθήσουν μια από τις καθιερωμένες βραδιές εν πλω, η βιασύνη τους έχει κάτι το χαρούμενο, το απολαυστικό.
Γιατί περιμένουν όλοι να φύγουν από τα σπίτια τους για να γίνουν έτσι ;
Που είναι όλοι αυτοί οι ξέγνοιαστοι τύποι όταν τους ψάχνει στη δουλειά της , στην πόλη της ;
Από πού ξέφυγαν ; Εκείνη από τι ξεφεύγει ;  Τι την κρατά εκείνη μακριά από αυτούς όλους που διασκεδάζουν απόψε ;


Βαρέθηκε να είναι με κόσμο. Θέλει να είναι όπως είναι κάθε μέρα, με τις ανασφάλειες και τις ανησυχίες της, με το άγχος της καθημερινότητάς της, με την αγωνία της, με την πρόσφατη απορία της .


Τι γίνεται τελικά στη ζωή της ;  Γιατί ένας άνθρωπος που ζει ευτυχισμένος με κάποιον άλλο εδώ και καιρό μπορεί να πάθει κάτι τέτοιο ; Κι όμως θα πουν πολλοί, αν σου τύχει σημαίνει ότι δεν είσαι τόσο ευτυχισμένος όσο νομίζεις . Είναι έτσι ; Είναι τόσο απλά τα πράγματα ;


Τι σημαίνει δεν είσαι τόσο ευτυχισμένος όσο νομίζεις ; Πώς μπορείς να « νομίζεις » κάτι τέτοιο ;
Και όχι δεν είναι όλα άσπρα ή μαύρα στη ζωή εν τέλει . Οι αποχρώσεις του γκρι είναι περισσότερες από όσο νομίζουμε , ειδικά όταν αφορά την καρδιά μας .


Ένας φίλος λοιπόν… ένας από αυτούς τους ανθρώπους που είναι ευαίσθητοι και ρομαντικοί, ένας από αυτούς που ενώ έχουν τόση λάμψη μέσα τους το παίζουν άνθρακες , περιμένοντας να τους ανακαλύψεις . Πώς από φίλος έγινε επιθυμία ;


"-Τι θα κάνεις ; Την ρώτησε η φίλη της μια μέρα . Πώς θα το χειριστείς ;
Θα το πεις ;??? Τι να έκανε ; Δεν ήταν μόνη της στον κόσμο , και εξάλλου πάντα την κατηγορούσαν ότι είναι πολύ λογική και πράττει με βάση το μυαλό και όχι την καρδιά της . Ίσως ελάχιστοι την ήξεραν τόσο καλά τελικά. 


Ίσως αυτή τη φορά όντως η λογική να έπρεπε να επικρατήσει . Θυμόταν το τραγουδάκι που είχε ακούσει μια μέρα, και ενώ ήταν χιλιοακουσμένο ξαφνικά απέκτησε νέο νόημα ο στίχος « μου πάει ο ήχος της φωνής σου τραγικά ». Έτσι ήταν… τραγικά και ξαφνικά.  


Ηταν έρωτας ; Η μήπως ήταν ο ερωτισμός που ενυπάρχει σε μια φιλία, ήταν απλά η έλξη που μπορεί να νιώσει κανείς για έναν άνθρωπο εύθραυστο που κρύβει τις ανασφάλειες του επιμελώς, αλλά αφήνει χαραμάδες για τους φίλους του ;   Πόσο θα ήθελε να γίνει κωπηλάτης της ψυχής του, να μπορεί να τον παρηγορήσει όταν απογοητεύεται , όταν ελπίζει και χάνει , όταν δεν κερδίζει . 

Κάπου εκεί, με το ποτήρι άδειο πια , αναρωτήθηκε: ποια είναι τα όρια της φιλίας και της έλξης ;  Πόσο εύκολα περνάς από το ένα στο άλλο ; Και εν τέλει αν το κάνεις το βήμα τι γίνεται ; Πώς ξαναγυρνάς πίσω ; Μπορείς να νιώθεις γοητευμένη από κάποιον και ας ξέρεις ότι μπορεί και να μη σε θέλει ;


Φυσικά γιατί όχι , σκέφτηκε. Αλλά αν δε σε νοιάζει αν σε θέλει, τι σημαίνει ; Τίποτα, το συναίσθημα είναι δικό σου έτσι κι αλλιώς , δε γεννιέται γιατί περιμένει παρέα για να παίξει . 


Τι φταίει όμως ο άνθρωπος δίπλα σου που χαμογελά ; Ποιος ξέρει τι του συνέβη και αυτού του ανθρώπου κάποτε, και πώς το χειρίστηκε. Η τι θα του συμβεί εν τέλε ι. Ετσι κι αλλιώς, γιατί να τον πληγώσεις ; Για κάτι που σου έτυχε , κάτι που δεν ξέρεις εσύ η ίδια τι είναι όντως ; 


Λένε ότι αν αποφασίσεις να βγάλεις κάτι από μέσα σου βγαίνει στη σωστή του μορφή και στο σωστό του μέγεθος . Και μετά σκέφτηκε την ερώτηση : Θα το πεις ; Τι προκαλεί περισσότερη αναστάτωση ; Αυτό που λέγεται ή αυτό που δεν ειπώθηκε ποτέ ; 


Καλύτερη πλάνη από οποιαδήποτε άλλη, αυτό είναι. Σαν το φεγγάρι που κοιτά χαμογελαστά και αυτάρεσκα από ψηλά . Τι κοιτάς ; Γιατί πάντα όταν σκεφτόμαστε κοιτάμε κάποια στιγμή ψηλά ; Τάση φυγής ή εκμυστήρευσης ;


Τίποτα, αυτή είναι η απόφασή της . Θα γίνει και εκείνη μια από αυτούς που τρέχουν βιαστικά μέσα για να δουν κάτι που ίσως έχουν ξαναδεί , σε μια άλλη βόλτα . 


Δεν ήταν να γίνει φώναξε στα κύματα , ξέροντας ότι θα το πάρουν μακριά . Δεν ήταν η μόνη που δεν θα ζούσε μια ρομαντική στιγμή έτσι κι αλλιώς . 


Και τι είναι πιο σημαντικό ; Ένα φιλί που δεν δόθηκε ή μια φιλία και μια τρυφερότητα που μπορεί να κρατήσει ;: 


Δεν απάντησε. 


Η καρδιά είναι ο πιο δυνατός  μυς , σκέφτηκε . 


Όσο και να την τρομοκρατείς αντέχει....."


Φιλία  η  Ερωτας ????

Σάς έχει συμβεί κάτι  παρόμοιο  ποτέ ?? Εχετε  αναρωτηθεί ??


Επιστροφή στην αρχική σελίδα.
Διαβάστε περισσότερα...

" Δυό.. γιά τόν Ερωτα " ..

Ανέσπερος ο Ερωτας

Σα να σκοτείνιασε μου φαίνεται...
Γκρίζος ο ουρανός που ατενίζω...
Βαρύ το σύννεφο που καρφώθηκε στο βλέμμα μου...
Κι εκείνες οι στάλες της βροχής...
Πίκρας κομμάτια στο πρόσωπό μου που κυλάνε...

Τώρα μπορώ να κλάψω λοιπόν...
Τώρα θ' ανακατέψω το δάκρυ μου μ' εκείνο τ' ουρανού...
Τώρα κανείς δε θα ρωτήσει "γιατί;"...
Κανείς δε θα μάθει πως έφυγες...

Ναι, έφυγες...
Για 'κείνο το ταξίδι που σχεδίαζες μαζί μου...
Το ταξίδι που αγκαλιά ονειρευτήκαμε...
Κι έτσι τ' όνειρο θα σβήσει...

Δίχως λέξη θα σ' αποχαιρετίσω...
Μόνη...
Στην άκρη του δρόμου που βαδίζεις...

Σα να σκοτείνιασε μου φαίνεται...
Κι η βροχή ξεπλένει το χρώμα της ζωής μου...
Ασπρόμαυρο φιλμ...
Βουβή ταινία...

Ξεμακραίνει στον ορίζοντα η φιγούρα σου...
Ξεθώριασε το "Σ' αγαπώ"...


Οι τίτλοι του τέλους θα πέσουν τώρα...
Έπαψες να σκηνοθετείς..
Έπαψα να πρωταγωνιστώ...
Άλλο σκηνικό θα στήσεις...
Νέο σενάριο...
Ηθοποιοί καινούριοι...

Κομπάρσος έγινα...
Μα δεν το άντεξα...
Τα φώτα σου πάνω μου ήθελα...
Στο σκοτάδι τώρα βρίσκομαι...
Μ' ένα σενάριο στο χέρι...
Αρνείσαι πως το 'γραψες...


Σα να σκοτείνιασε μου φαίνεται...
Κι ο χρόνος χάνεται μαζί σου...

Τώρα δε θα κλάψω...
Γιατί δεν το αντέχω...

Τώρα θα χαμογελώ...
Γιατί το μπορώ...


Τώρα θα ονειρεύομαι...
Γιατί το θέλω...

Τώρα θα σε ξεχάσω...
Γιατί ....Σ' ΑΓΑΠΩ...!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Oμορφιά που παγώνει.....

"Είπε ο Διασταυρωτής...

Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον σου είναι μέσα μου.
Συγκλονίζει η απεικόνιση σου.... Χαράζω την εικόνα σου.
Στην καρδιά μου. ...Στριμώχνεσαι στα κύτταρα μου.
Περιδιαβαίνεις στο αίμα μου..... Το παγώνεις. ....Το φλογίζεις.
Ζήσε,... σβήσε..... Διασταυρωτής μου..... Δεκανίκι επικονίασης.
Φύλλα πόθου. .....Υποταγή σμίξης...... Εκούσια συνενοχή. ...Άλικη.
Σταυρωτής μου, ..εσύ. ....Σημάδια, τα στίγματα των χρωμάτων.
Του πάθους μου..... Το παρελθόν μου είναι μέσα μου.
Το παρόν μου και το μέλλον μου είναι μέσα σου.
Άνοσο νόσημα..... Ζήσε..... Σβήσε.... Αναίτιος ο φόβος σου.
Δεν κρύβω ενοχές..... Αιτιατός ο δικός μου..... Δικό μου το ταξίδι.
Δεν θέλω να σε πάρω μαζί μου..... Θάβω τις φοβίες σου.
Σε αγαπάω σβήνοντας..... Σε αφήνω ....έρωτα να είσαι ο νικητής.
Στην ψυχή, ...στο μυαλό..... και στο κορμί .....Θεός και σταυρωτής "

Επιστροφή στην αρχική σελίδα.
Διαβάστε περισσότερα...

"Κύκνειο άσμα"

Γιά τόν μουσικό ....

Άφησε απαλά την κιθάρα να ακουμπήσει πάνω στο μαλακό βελούδο της θήκης που μέχρι πριν λίγο χρησιμοποιούσε σαν υποπόδιο .Εβαλε το pc να ξαναπαίξει αυτό που μόλις έγραψε .Δοκίμασε να πιει λίγο από την ξεθυμασμένη μπύρα που ήταν μπροστά του αλλά μάλλον τον απογοήτευσε η γεύση και έτσι σηκώθηκε ,μετακίνησε από μπροστά του το χοντρό αντικαπνικο κερί που έκαιγε όση ώρα αυτός έγραφε την μουσική του .

Μετρημένα δυο βήματα και έφτασε στην κουζίνα που την χώριζε απ το δωμάτιο ένα μικρό πάσο. Τα ηχεία του pc παίζαν αυτό που έγραψε πριν από λίγο έπιασε ένα μπουκάλι Haig που βρήκε μπροστά του και το γύρισε να βάλει σε μια κούπα του καφέ ...δεν έπεσε σταγόνα ,το έφερε μπροστά στα μάτια του και το γύρισε στην μεριά του κεριού που έκαιγε ακομα . Άδειο . Κάτι μουρμούρισε μέσα απ τα δόντια του και έσκυψε στο κάτω ντουλάπι παραμέρισε κάτι μακαρόνια, έναν πουρέ, ένα πακέτο φρυγανιές , και το βρήκε .

"Τι κρατάω τις καβατζες αν είναι να τις πίνω μέσα σε δυο τρεις μέρες ;;" αναρωτήθηκε φωνακτα .Το άνοιξε έβγαλε ένα παγάκι απ το παλιό ψυγείο , έλειπε η πόρτα της κατάψυξης και είχε χαλάσει η ρύθμιση στο τέρμα ...όποτε ότι και να έβαζε εκεί μέσα γινόταν καταψυγμένο .

Το pc έπαιζε ακόμη εκανε σε μια στιγμή να πιάσει με το αριστερό χέρι μια νότα που δεν είχε παίξει ,έτσι , πάνω σε μια αόρατη κιθάρα έπαιζε πραγματικά αυτό που είχε στο μυαλο του ,στην πραγματικότητα ήταν ένας μέτριος ίσως και ποιο κάτω στην κλίμακα μουσικός .
Με την κούπα στο χέρι εκανε να γυρίσει μέχρι που είδε τον νεροχύτη "Θα σας πλύνω είπε στην στοίβα με ποτήρια και κούπες καφέ που περίμεναν υπομονετικά Ξανακάθισε μπροστά στο pc ήπιε μια γερή γουλιά απ την κούπα του και το ξανάβαλε να ακουστεί ,ταυτόχρονα λες και γύρναγε το μυαλο του σε αυτό που σκεφτόταν όταν έπαιζε ,άνοιξε λιγάκι τα ηχεία και άκουγε ,τίς νότες νά χορέυουν ερωτικά .......



Κούναγε το κεφάλι μερικές φορές , μια επιδοκιμασία ;;; Το ξανάβαλε μετά από λίγο και τεντώθηκε στην καρεκλά ανοίγοντας λίγο ακόμη τα ηχεία ,αυτή την φορά εκανε την δεύτερη φωνή σ αυτά που είχε τραγουδήσει πριν λίγο Κούνησε πάλι το κεφάλι.. Ναι ήταν καλό ίσως το καλύτερο που είχε γράψει ως τώρα ,και τα λόγια ..αχχ τά λόγια ..κόντευε να κλάψει με τα λόγια του. Το ξανάβαλε να παίξει ...

Ποιος ήταν αυτός σκέφτηκε που είχε πει ότι μόλις γράψω αυτό που πραγματικά σκέφτομαι πρέπει να εκλείψω μετά;;;; Ήταν όντως αυτό που είχε στο μυαλο του ούτε η νότα που πήγε πριν λίγο να πιάσει έλειπε ήταν εκεί απλά υπόβοσκε στους ηχούς. Το ξαναέβαλε να ξαναπαίξει και άρχισε να ασχολείται με το χοντρό αντικαπνικο κερι που πήρε να τελειώνει .

Θυμήθηκε την μανά του την συχωρεμένη και την φοβία που την έπιανε όταν παιδί αυτός πηγαίνοντας μαζί της στα νεκροταφεια , επαιζε με τα κερια και τα καντηλια των πεθαμενων . Παρολα αυτά ποτε δεν της άναψε ο ίδιος ένα κερί, καμία φορά αν πήγαινε στον τάφο της την κέρναγε ένα βαρύ γλυκό ελληνικό που λατρευε. Άλλωστε πάντα τα φοβόταν κεριά η ίδια ,αντίθετα από αυτόν που παθιαζόταν με την κίνηση της φλόγας τους.

Το Εβαλε να το ακούσει απ την αρχή ,άνοιξε ένα συνδετήρα και έτσι ακούγοντας την καλύτερη μουσική που έγραψε ποτέ άρχισε με αυτόν να σκαλίζει το φυτίλι στο κερί που έλιωνε πάνω στο πιάτο που το είχε βάλει .

Είχε τήν διάισθηση έξ άλλου .. οτι δύσκολα θά ξανάεγραφε πιά έτσι .. αφού η μούσα του είχε πετάξει πιά σέ αλλο κόσμο ..πώς θά έπαιζε λοιπόν η άρπα τού μυαλού του ... καί τί ηχο νά γράψει πιά ??? .

Έγειρε το κεφάλι του πάνω στο διπλωμένο χέρι του πάνω στο πληκτρολόγιο . Ενιωσε πολύ κουρασμένος ξαφνικά ...

Πίεσε το φυτίλι στο λιωμένο κερί δίνοντας του στιγμιαία μια δυνατή φλόγα .

Αντικαπνικο,???? ψιθύρησε ,γεμάτο καπνό είναι το δωμάτιο .

το φυτίλι έδωσε την τελευταία ικμάδα του φωτίζοντας στα γυάλινα πια μάτια του.....

και έσβησε…..



Επιστροφή στην αρχική σελίδα.
Διαβάστε περισσότερα...

Ενα παγκάκι ..στήν μέση τού πουθενά !!

Προσμονή .....

Εγκατάλειψη ...

Μοναξιά ....

Συντροφικότητα .....

Παρέα ......

Μαζί ....

Ελπίδα .....

Αγάπη ....

Ερωτας .....

Συνάντηση ...

Σκέψη ......

Γιατί ....

Τί αλλο μπορεί νά κρύβει ..ενα παγκάκι μόνο του ...???

Τί σάς φέρνει στήν σκέψη άραγε ???





Επιστροφή στην αρχική σελίδα.
Διαβάστε περισσότερα...

Εκείνος ..καί η Αλήθεια ....

Ξυπνούσε πάντα πρωί.

Δεν του άρεσε πολύ ο ύπνος.

«Έχανε την  ζωή έτσι» έλεγε.

 Μέσα στο αυτί του, βούιζε πάντα μια μπαλάντα..

Ένας ήχος μελαγχολικός και ταξιδιάρης..

Με το μυαλό ήταν πάντα,παντού και πουθενά.

Ήταν εδώ και εκεί.

Ήταν μέσα και έξω.
                                           
Ήταν όμως πάντα κάπου..

Γιατί και το πουθενά ήταν προορισμός γι'αυτόν.

Με τον τρόπο του έκανε και το πουθενά, μαγική τοποθεσία.

Έφτιαχνε με τόση αγάπη έναν απλό καφέ,

που έβλεπες πως ξέρει τι θα πει αγάπη!

Βύθιζε το κουταλάκι μέσα στο μπολ με τη ζάχαρη.

Σαν να ρίχνει δίχτυα.

Και χαρούμενος έπιανε τα ψάρια-κόκκους ζάχαρης.

Άδειαζε την κουταλιά αργά μέσα στην κούπα.

Λες και φοβόταν μην χτυπήσει..........

κάποιος κόκκος. 

Και γι’αυτό τον είχε αγαπήσει και η ζάχαρη! 

Του είχε χαρίσει την γλύκα της, να την βάλει τατουάζ μέσα του...........

Η διάθεση του άλλαζε σαν τον καιρό..
Ήταν εντελώς απρόβλεπτος ! ......................

Αυτό πονούσε κάποιους.

Και τον ίδιο κάποιες φορές.

Μα οι άλλοι έφταιγαν σε αυτό.

Τους το έλεγε:

«..αλλάζω όταν με βραχυκυκλώνετε !

Όταν ρίχνετε νερό στις πρίζες μου..

Όταν δε με νιώθετε που ουρλιάζω με κλειστό στόμα..»

Λίγοι καταλάβαιναν τα λόγια αυτά.

Και αυτός χαιρόταν που ήταν λίγοι.

Σιχαινόταν την ποσότητα πάντα.

Ενώ η ποιότητα τον ερέθιζε!

Αγαπούσε τα δάχτυλα του.

Ίσως επειδή με αυτά έκανε σημαντικά πράγματα.

Με αυτά έγραφε.

Με αυτά κάποτε την άγγιξε !!

Ποια ;?

Αυτήν !

Δε κάπνισε ποτέ στην ζωή του.

Δεν ήπιε αλκοόλ.

Δε δοκίμασε ουσίες..

Δεν ήθελε να μουδιάζει το μυαλό του με ουσίες.

Ήταν ήδη μουδιασμένο από τότε που γεννήθηκε.

Είχε την ντόπα στο αίμα του.

Μούδιαζε με απλά πράγματα.

Με το τζάκι αναμμένο και αυτός να φλερτάρει την χορεύτρια φλόγα.

Με την κιθάρα,να την νανουρίζει μέσα στην αγκαλιά του.

Με το να φωτογραφίζει έναν γεράκο σε ένα παγκάκι.

Και μετά να γράφει κάτι γι’αυτόν πίσω από την φωτογραφία.

Και τόσα άλλα..

Συνέχεια μουδιασμένος ήταν.

Όλα τα παρατηρούσε..

Τα έφτιαχνε παζλ στο μυαλό του και τα ένωνε..

Εικόνες καθημερινές αυτός τις έβλεπε με άλλο μάτι.

Τις έβλεπε !

Και αυτό ήταν η διαφορά του από τους άλλους..

Είχε λατρευτεί από κορίτσια,φίλους,συγγενείς και αγνώστους..

Ποτέ δεν απομυθοποίησε τα γλυκά λόγια που του έλεγαν.

Ήταν πάντα σαν πρώτη φορά όταν τα άκουγε.

Έλεγε «ευχαριστώ» και το εννοούσε.

Ένιωθε ευθύνη για τα καλά λόγια που του χάριζαν.

Του άρεσαν οι ευθύνες άλλωστε.

Ποτέ δεν έκανε παρέα με τα εύκολα.

Ήρθε στον πλανήτη έλεγε για να δημιουργήσει !

Να εκφραστεί !

Να ακούσει μουσική.

Να κάνει έρωτα με την αλήθεια και να την αφήσει έγκυο ..

Να γίνει σύζυγος της.

Να κάνει 7 κοριτσάκια μαζί της.

Την μελωδία

Την γνώση.

Την στιγμή.

Την αγάπη.

Την αθωότητα.

Την ελευθερία.

Και την αιωνιότητα.

Να τα μεγαλώσει.

Να δει τα κοριτσάκια του να λατρεύονται από τον κόσμο.

Και αυτός να λατρεύεται από την γυναίκα του.

Την αλήθεια !!

( από τό τετράδιο ..μέ

τά γραφόμενα..

2 -1 - 011 )

Επιστροφή στην αρχική σελίδα.
Διαβάστε περισσότερα...

Απογραφή ...

Στήν απογραφή .. ενός ακόμα χρόνου πού φέυγει ..

σού μίλησα ..γιά μιά ..Αγάπη ..

Εγώ..καί εσύ .. εδώ ..

καί η μοναξιά ..πιό πέρα ..

Δέν μέ απειλή .. τήν έζησα ..

τήν αγαπάω .. τήν μισώ ..

τήν ποθώ ....πόσο θά τήν κατατρέχω ..??

πόσο θά μέ ακολουθεί ??

Καί εσύ ... εσύ πού πολεμάς .. εσένα ...
πόσο θά δολοφονείς τά βράδυα σου ...
τά ψευτοφωτισμένα ??

Σού μιλώ ..γιά ολα τά αιματοχυμένα καρδιοκτύπια μου ...
γιά τίς στιγμές μου .. πού  άφωνα ουρλιάζουν ...
γιά τά χρώματα τής ψυχής μου ..τό  μώβ .. τό Θαλασσογαλάζιο ..τό κόκκινο...
καί εσύ γελάς .. αλλά ομως  ξέρω πώς βαθιά μέσα σου σπαράζεις ....
καί στό τέλος  λυγάς .....

Εγώ ....εδώ .. γιά  σένα ..γιά μένα .... εσύ αλλού .. γιά σένα ..
Κατέβα ..μιά πνοή .. νά ανέβω δύο ...κάπου  στά μισά ..θά αγαπηθούμε ...
Αν ..κυλήσει  ένα δάκρυ ..θά γίνει  ωκεανός .. μέ  χρώμα  μάυρο ...
πού στό τέλος ομως θά ..ανατείλει Ουράνιο Τόξο ....

Νά θυμηθείς ...νά  μ,αγαπάς ....

εγραψα στίς 29 -12 -2010 .

Αφιερωμένο .........


         ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


Σήμερα ακούω .....Δυνατά !!

"Να μ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά... Να κοιταχτούμε λες κι ειν γιορτή, πρωτοχρονιά...
Να μου μιλάς σιγανά στ αυτί, γιατί σ'ακούνε την νύχτα αυτή παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρυφτεί...
Μακάρι ναναι η καρδιά μου ρόδι τυχερό να στο χαρίσω να στάζει αγάπη ένα σωρό...
Στα μαξιλάρια και στο χαλί να ξεχαστώ να μου λες πολύ κι... ας κάνει ο φόβος κι άλλη τρύπα στο νερό..."

Επιστροφή στην αρχική σελίδα.
Διαβάστε περισσότερα...

Σκέψεις πάνω σέ χαρτί..(1)

Γιατί.. δέν ειναι ολες οί μέρες τό ιδιο ..

Οταν τό μέσα μου "ανταριάζει" ..οταν μέ πιάνει μιά αγανάκτηση ..οταν θέλω νά φωνάξω...καί η φωνή ..κομπιάζει .. Οταν θέλω νά χαμογελάσω.. καί "εσύ" μέ κοιτάς.... σάν νά έχω κάνει "εγκλημα".... τότε ..πιάνω τό μολύβι....καί γράφω σέ ένα χαρτί .....

"Αναλόγίστηκες ποτέ πόση απελπισία κουβαλά  η ψυχή ...

πόσες εξορίες συνειδητά στημένες σέ έρημα τοπία ....

                      Τή γνώρισα .....
          
                                                             Είχε πάντα σκούρο χρώμα...

                                              άν καί μέ τά χέρια τήν έβαφα πορτοκαλί ,

                                            έτσι , γιά νά δίνει μιά ψευδαίσθηση χαράς...

                                                     Υστερα γκρέμιζα τούς τοίχους...

                                                   γιά νά σεργιανίσουν τά όνειρα ....

                                                         πρίν γίνουν "παρελθόν" ...
                                        
                                                        σέ ατελείωτο "σημερα" ..

                                                          σέ διωγμένο "άυριο" ..

                                                       σέ λεηλατημένο "χθές"

                            Δέν μπορεί ...κάπου στήν διαδρομή θά υπάρχει τό Φώς ...
                                          Δέν μπορεί .. κάπου .. Θά τό δώ ..!!

(απ τό παλιό τετράδιο).

Καλή σας εβδομάδα ..


   


Επιστροφή στην αρχική σελίδα.
Διαβάστε περισσότερα...

Γιά τόν Ερωτα ...

Παιχνίδι ...

"Ο Ενθουσιασμός άρχισε να χορεύει παρέα με την Ευφορία
και η Χαρά άρχισε να πηδάει πάνω κάτω για να καταφέρει
να πείσει το Δίλημμα και την Απάθεια -την οποία δεν την ενδιέφερε ποτέ τίποτα-
να παίξουν κι αυτοί.
Αλλά υπήρχαν πολλοί που δεν ήθελαν να παίξουν:
Η Αλήθεια δεν ήθελε να παίξει γιατί ήξερε ότι
ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα την αποκάλυπταν,
η Υπεροψία έβρισκε το παιχνίδι χαζό και η Δειλία δεν ήθελε να ρισκάρει.
Ένα, δύο, τρία, άρχισε....




άρχισε να μετράει η Τρέλα.
Η πρώτη που κρύφτηκε ήταν η Τεμπελιά.
Μιας και βαριόταν κρύφτηκε στον πρώτο βράχο που συνάντησε.
Η Πίστη πέταξε στους ουρανούς
και η Ζήλια κρύφτηκε στην σκιά του Θριάμβου ο oποίος με την δύναμη του κατάφερε να σκαρφαλώσει στο πιο ψηλό δέντρο.

Η Γενναιοδωρία δεν μπορούσε να κρυφτεί γιατί κάθε μέρος που έβρισκε
της φαινόταν υπέροχο μέρος για να κρυφτεί
κάποιος άλλος φίλος της οπότε την άφηνε ελεύθερη.
Και έτσι η Γενναιοδωρία κρύφτηκε σε μια ηλιαχτίδα.
Ο Εγωισμός αντιθέτως βρήκε αμέσως κρυψώνα ένα καλά κρυμμένο
και βολικό μέρος μόνο για αυτόν.
Το Ψέμα πήγε και κρύφτηκε στον πάτο του ωκεανού.
Το Πάθος και ο Πόθος κρύφτηκαν μέσα σε ένα ηφαίστειο.
Ο Έρωτας δεν είχε βρει ακόμη κάπου να κρυφτεί.
Έβρισκε όλες τις κρυψώνες πιασμένες,
ώσπου βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και κρύφτηκε εκεί.
....1000,μέτρησε η Τρέλα και άρχισε να ψάχνει.

Την πρώτη που βρήκε ήταν η Τεμπελιά αφού δεν είχε κρυφτεί και πολύμακριά.
Μετά βρήκε την Πίστη που μίλαγε στον ουρανό με τον Θεό για Θεολογία.
Ένιωσε τον ρυθμό του Πόθου και του Πάθους στο βάθος του ηφαιστείου
και αφού βρήκε την Ζήλια δεν ήταν καθόλου δύσκολο να βρει και τον Θρίαμβο.
Βρήκε πολύ εύκολα το Δίλημμα που δεν είχε ακόμη αποφασίσει που να κρυφτεί.
Σιγά-σιγά τους βρήκε όλους εκτός από τον Έρωτα.
Η Τρέλα έψαχνε παντού, πίσω από κάθε δένδρο, κάτω από κάθε πέτρα,
σε κάθε κορφή βουνού, μα τίποτα. Όταν ήταν σχεδόν έτοιμη να τα παρατήσει
βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και άρχισε να τον κουνάει νευρικά ώσπου
άκουσε ένα βογκητό πόνου.
Ήταν ο Έρωτας που τα αγκάθια από τα τριαντάφυλλα του είχαν πληγώσει τα μάτια.
Η Τρέλα δεν ήξερε πως να επανορθώσει,
έκλαιγε, ζήταγε συγνώμη και στο τέλος υποσχέθηκε να γίνει ο οδηγός του Έρωτα.

Κι έτσι από τότε ο Έρωτας είναι πάντα τυφλός και η Τρέλα πάντα τον συνοδεύει"...

Επιστροφή στην αρχική σελίδα.
Διαβάστε περισσότερα...

Γιά τήν αγάπη ...

Σήμερα ..θυμήθηκα ,κάτι πού είχε γράψει ο αξέχαστος Μάνος Χατζηδάκης
καί μού άρεσε πολύ ...

Αγάπη......

Mια φορά κι ένα καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα συναισθήματα.
Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.
Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν. Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ηθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή. Οταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.
Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μιά λαμπρή θαλαμηγό.
Η Αγάπη τον ρωτάει:
- «Πλούτε μπορείς να με πάρεις μαζί σου;»
- «Οχι, δεν .....



μπορώ» απάντησε ο πλούτος. Εχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα».
Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.
- «Σε παρακαλώ βοήθησέ με» είπε η Αγάπη.
- «Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονεία.
Η Λύπη ήταν πιo πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτήν βοήθεια.
- «Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου»
- «Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη.
Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία. Ηταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.
Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή.
- «Αγάπη, έλα προς εδώ. Θα σε πάρω εγώ μαζί μου».
Ηταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του. Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του.
Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε ρώτησε τη Γνώση:
- «Γνώση, ποιός με βοήθησε;»
- «Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση.
- «Ο Χρόνος;» ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί με βοήθησε ο Χρόνος;»
Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά σοφία της είπε:

- << Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη.>> ....

(Μάνος Χατζηδάκης)

Σάς τό αφιερώνω ..

Επιστροφή στην αρχική σελίδα.
Διαβάστε περισσότερα...