"Ελέυθερη Ψυχή"...
Μέ εκφράζει ....
"Οσο πιό γυμνή είναι η αλήθεια
τόσο λιγότερο κρυώνει"
"Μη νοιάζεσαι αν σ ένα δρόμο περάσουν κι άλλοι , αφού πρώτα θά,χεις περάσει εσύ. Αν χρειαστεί να τον ξαναπεράσεις , θα τον ξέρεις". Αυτή η γωνιά αφιερώνεται στήν μαμά μου Νίνα .
Αγαπημένα μπλογκοφιλάράκια μου , θά απουσιάσω γιά λίγο χρονικό διάστημα γιά ένα έκτακτο επαγγελματικό ταξίδι , καί μετά , μιά επείγουσα ανακαίνιση στό σπίτι πού καί αυτή δυστυχώς προέκυψε τώρα .. γιατί οπως λέει καί η γνωστή παροιμία " ού γάρ έρχεται μόνο του " .
Θά μπαίνω όμως μόλις βρίσκω λίγο χρόνο νά περνάω νά διαβάζω τά μπλογκοσπίτάκια σας .
Θά μού λείψετε .
Νά είστε καλά ,, νά προσέχετε ,, καί εύχομε σέ όλες καί όλους Καλές Απόκριες καί Καλή Καθαρή Δευτέρα.!!
Αρχές Νοέμβρη μήνα τού 1999, καί πρέπει νά πάω γιά τό προγραμματισμένο 6 σχήμα , πρέπει ....αυτή η λέξη ποτέ δέν χωρούσε μέσα στό μυαλό μου , από μόνη της η λέξη προκαλεί αντίδραση ...έτσι λοιπόν τό σκεφτόμουν πολύ νά πάω .. η νά μήν πάω , βέβαια "σχήμα οξύμορο" αυτό .. γιατί έάν δέν πήγαινα στήν ουσία δέν θά κέρδιζα τίποτα ,θά έχανα αντιθέτως ,θά έχανα τήν μάχη πού ξεκίνησα μέ τόν "εχθρό", τούς 5 μήνες πρίν ταλαιπωρίας,(εάν εξαιρέσω τίς 15 μέρες άδειας, βλέπε προηγούμενη ανάρτηση ΧΜΘ συνέχεια 2 ) , τό οικονομικό κόστος,άλλη πληγή αυτή,καί άλλα συνοδευτικά ολων αυτών - ψυχολογία,συναισθήματα κλπ .Και τό αποτέλεσμα ποιό ?? τζάμπα θά πηγαίνανε ολα ?? πού πήγε τό πείσμα μου πού είχα τότε,καί πάντα στή ζωή μου ??(μωρέ αυτό εκεί ήτανε .. εγώ δέν ηθελα νά τό παραδεχτώ).
Οι ΧΜΘ δέν είναι μιά απλή υπόθεση ,εκτός από τίς οποιες ΣωματικοΟργανικές επιπτώσεις οί οποίες μπορεί νά ποικίλλουν από άτομο σέ άτομο τό κυριώτερο είναι οί ψυχολογικές επιπτώσεις ,σέ κάνουν κομμάτια ,θές νά τελειώσουν μιά ώρα αρχήτερα ,από τότε πού σού λένε οί γιατροί ,καί οσο βλέπεις οτι καθυστερούν τόσο πέφτεις καί πιό πολύ.
Γιά μένα, ίσως καί νά ηταν τό δυσκολότερο μέρος τής Θεραπείας αυτό,σέ ολη τήν πορεία μου ενάντια στόν εχθρό .
Τό χειρουργείο ηταν παιχνιδάκι μπροστά.......
σέ αυτά πού ακολούθησαν μετά. Μιλάω πάντα από προσωπικής απόψεως ,αν καί πιστέυω οτι πολλές σάν καί μένα πού τούς έτυχε αυτό τό "καμμένο λαχείο"νά νοσήσουν από αυτήν τήν ασθένεια,θά έχουν μάλλον τήν ιδια άποψη .
Καλά .. θά μού πείτε τώρα .. καλά βρέ κοπέλα μου και γιατί τώρα μάς τά γράφεις αυτά ?? μετά από 10 χρόνια ...Απλά τώρα ένιωσα τήν επιθυμία ,νά τά εξωτερικέυσω ,καί ισως μέσα από τήν δική μου διαδρομή ,νά βοηθηθούν καί καποιες άλλες ψυχούλες πού μπορεί νά δίνουν τήν δική τους Μάχη τώρα .Καί ειλικρινά θά ηταν μεγάλη μου χαρά νά
ξέρω οτι μπορεί νά έχω βοηθήσει έστω καί στό ελάχιστο σέ αυτό.
Ας συνεχίσω λοιπόν, αφού υπερνίκησα (μέ αρκετή συσκολία δέν σάς κρύβω),ολες μου τίς αντιδράσεις ,ξεκίνησα γιά τήν 6 μου ΧΜΘ καί προτελευταία. Κανονικά αυτή έπρεπε να ηταν η τελευταία ,αλλα λόγω τού οτι έχασα μία επειδή είχαν κατέβει πολύ η αιμοσφαιρίνη μου καί τά ερυθρά στήν προηγούμενη, φορτώθηκα άλλη μία ,γιά δωράκι στό τέλος.
Τά γνωστά λοιπόν .. γενική αίματος,καί δείκτες, ευτυχώς σέ ανεκτά επίπεδα καί πάμε γιά τήν μάχη μέ τίς φλέβες μας. Πάλι οί φλεβίτσες μου οι ταλαιπωρημένες καί καμμένες μέ βγάλανε ασπροπρόσωπη- Ναί τά Χημειοθεραπευτικά φάρμακα ,δυστυχώς καίνε τίς φλεβες- αλλά Μην ανησυχείτε , μόλις σταματήσουν οί ΧΜΘ οί φλεβες ξανάεπανέρχωνται στήν πρωταρχική τους κατάσταση.
Ας είναι καλά καί η Νοσηλέυτρια η Λίλα καλή της ώρα, ΠΟλύ σημαντικό ρόλο παίζει η νοσηλέυτρια πού κάνει τά Χημειοθεραπευτικά φάρμακα νά έχει εμπειρία καί γνώσεις πάνω σέ αυτό ,καί οχι νά είναι μιά απλή νοσηλέυτρια πού κάνει κάποιες ενέσεις.
Σέ εκείνη τήν φάση ρωτάω τόν γιατρό μου,"Θά πέσουν καί άλλο τά μαλλιά μου ???.. η θά παραμέινουν έτσι οπως είναι τώρα τόπους-τόπους" μού λέει μάλλον Οχι ..Οτι έπεσε-έπεσε.Χαχαχαχά εγώ κυκλοφορούσα οπως παλιά οί Πάνκ , καί πολύ τό διασκέδαζα .
Βέβαια γνώριζα οτι τά μαλλιά μόλις σταματάνε οί ΧΜΘ ξαναβγαίνουν πάλι ,καί πολλές φορές σέ καλύτερη μορφή .Οπότε δέν μέ απασχολούσε αυτό. Ετσι περνούσαν οί μέρες ,καί μέ τίς γνωστές πλέον παρενέργειες ,μέ χειρότερη αυτή τής αυπνίας,ανυπομονούσα νά περάσουν μέχρι νά φτάσει αυτή η ευλογημένη μέρα πού θά έκανα καί τό τελευταίο σχήμα.
Τίς μισητές γνωστές πλέον καραμελίτσες Εdoxan τίς συνεχίζω κανονικά.(καμιά ώρα δέν θά αντέξω καί θά τίς στείλω έξω απ τό παράθυρο).Ευτυχώς τό χέρι μου τό δεξί πήγαινε καλύτερα, είχε φτάσει στό σημείο νά ανεβαίνει σχεδόν μέχρι τό ύψος τού ώμου.
Οχι οτι δέν πόναγε βέβαια , αλλά τουλάχιστον δέν ηταν οπως τούς πρώτους μήνες.
Δύο μέρες πρίν νά πάω γιά τό 7 σχήμα τό τελευταίο -Ανάαααστασηηηη- !!,είχα μία ωραιότατη κρίση λιποθυμίας στά ξαφνικά ,Η Diana (η κοπέλα πού φρόντιζε τήν μαμά μου) μέ έτρεχε σέ διανυκτερέυον Νοσοκομείο ,οπου η διάγνωση πού έγινε ηταν λευκοπενία άυξηση τών λευκών λόγω τών φαρμάκων τής χημειοθεραπείας, τώρα πώς αυτό δημιούργησε λιποθυμία κανέίς δέν ξέρει ακριβώς ,εμένα ο πανικός μου ηταν μήν τυχόν καί δεν μπορέσω νά κάνω τό 7 σχήμα νά τελειώσω επιτέλους .
τελικά μετά από μιά βδομάδα αφού σταμάτησα τά χάπια , πέσανε τά λευκά .(οργανισμός ασανσέρ.. πού λεγαμε σέ προηγούμενη ανάρτηση .. χαχαχχαχαχαχά) μέ μεγάλη χαρά πήγα νά κάνω τήν τελευτέα μου ΧΜΘ ,καί υποσχέθηκα στόν ευτό μου πώς θά πάρω φέυγοντας μιά μεγάλη τούρτα Ανανά από τού Μικέ (απίθανο ζαχαροπλαστείο μέ καταπληκτικές τούρτες στήν Πλατεία Μαβίλη)
Γιούπιιιιιιιιιιιιι !!! Μέρα γιορτής,μέρα τής τελευταίας ΧΜΘ επιτέλους .Τέλος τά πολλά τρυπήματα, τώρα μόνο από εδώ καί πέρα μόνο 1 φορά κάθε μήνα γιά τούς δείκτες καί γιά γενική ,λόγω καί των ακτινοβολιών πού θά ξεκινήσουν σέ λίγες μέρες ,
γιά τούς επόμενους 3 μήνες αυτό , καί μετά 1 φορά κάθε 3 μήνες .Οποια παρνέργεια πλεον καί νά είχα μετά τήν τελευταία μου έγχυση ηταν γιά μένα παιχνιδάκι ,γιατί ηξερα οτι είναι καί η τελειωτική πιά ,καί χαιρόμουν απίστευτα γιά αυτό.(πόσο μαζοχιστής μπορεί νά είναι ένας άνθρωπος τελικά ε ?? χαχαχαχαχά).
Θυμάμε ο γιατρός μου εκείνη τήν ημέρα μού έκανε δώρο,μιά τεράστια ανθοδέσμη μέ τά
αγαπημένα Lilium, (τήν φορτώθηκε η Diana,λόγω δυσλειτουργικών χεριών-οποιοδήποτε βάρος,εστω καί μηδαμινό απαγορευόταν-) καθώς καί ένα μπουκαλάκι από τά ενέσιμα φάρμακα - γιά νά μήν ξεχνάω !! Ο γιατρός μου πήρε άλλο ένα + τότε .
Τέλος λοιπόν .. η πρώτη Φάση ..καί ολα καλά .
Πάμε γιά τίς Ακτινοβολίες τώρα.
Πάρα πολύ Χρήσιμα Site γιά τόν Καρκίνο τού Μαστού καί τίς ΧημειοΘεραπείες. Δείτε τα .
-Τέλος Αυγούστου ,στό Νησί -Αγαπημένος τόπος η Ανδρος. Από 4 χρονών εκεί θυμάμε τά Καλοκαίρια μου ,εκεί μέ πρωτόμαθε μπάνιο η μαμά μου , εκεί άρχισα νά λατρέυω τήν Θάλασσα καί τήν κολύμβηση.
Μεγαλώνοντας σιγά-σιγά αυτή η λατρεία αρχισε νά γίνεται πρωταθλητισμός.Μέχρι καί τά 16 μου
είμουν μέλος τού Πανελληνίου Γ.Σ. μέ δύο διακρίσεις σέ αγώνες 2 καί 3 θέση σντίστοιχα τό 1974.
Μετά βέβαια τά μετέπειτα χρόνια λόγω έλλειψης χρόνου ,ξέρετε ,,σχολεία ,φροντιστήρια ,διαβάσματα γιά Πανεπιστήμιο ,πάει η κολύμβηση .(μόνο τά καλοκαίρια μετά).
Ο γιατρός μου οπως έγραψα στήν προηγούμενη ανάρτηση μου Βουτιά πρός τά πίσω 1 μού έδωσε άδεια γιά 12ημερες διακοπές .. αναπάντεχο δώρο γιά μένα ,χιχιχιιχί,,αφού φυσικά μού έδωσε μαζί καί ένα κάρο "Οδηγίες πρός Ναυτιλομένους" πίιιιιιφφφφφ .. :P:P (πολλά μπλά-μπλά).........
Σέ προηγούμενη ανάρτηση μου - βλέπε Μιά "Μεγάλη βουτιά" πρός τά πίσω αναφέρθηκα πώς ξεκίνησε η περιπέτεια μου ,καί τά σχετικά περί τού Χειρουργείου .Τώρα θά σάς πώ σχετικά μέ τίς ΧΜΘ πού υποβλήθηκα μετά . Ο Τύπος τού Ογκου μου μετά από τήν βιοψία πού έγινε έδειξε οτι ηταν
"Πορογενές καρκίνωμα μη διηθητικό ή in situ (DCIS)" Ευτυχώς μή μεταστατικό ,
στό δεξί πάνω τεταρτημόριο τού μαστού , κοντά στήν μασχάλη.
20 μέρες μετά τό χειρουργείο,πού είχε γίνει τόν Ιούλιο στίς 13 ,πρίν από 10 μισό χρόνια (ολική ογκεκτομή ,καί τμηματική αφαίρεση μαστού δεξιά ,καθώς καί αφαίρεση
17 λεμφαδένων από τήν μασχάλη)- η γνωστή γκαντεμιά πού μέ διακρίνει αρκετές φορές,χάθηκε ο κόσμος δηλαδή νά γίνει τόν χειμώνα ,έστω τήν άνοιξη..
μά ντάλα μέσα στο Κατακαλόκαιρο ?? γκκρρρρ- ξεκίνησα τίς πρώτες ΧΜΘ συνολικά έκανα 7 σχήματα.(συνήθως γίνωνται από 6 έως 8 σχήματα ,ανάλογα μέ τήν κάθε περίπτωση ...
εγώ είπα νά σπάσω τήν παράδοση καί νά κάνω 7 ..Σκορπίνα .βλέπετε ..Απρόβλεπτη πάντα ,λόλ ).Ξεκινάω λοιπόν ένα ωραίο ζεστό απογευματάκι τού Αυγούστου ,τήν πρώτη μου ενεση , ευτυχώς μιά πολύ καλή νοσηλέυτρια (νά,ναι πάντα καλά) μου βρήκε αμέσως φλέβα γιά τόν ορό ,γιατί ενα μεγάλο Θέμα μέ τίς φλέβες μου,(εν,τω βάθει καί λεπτές) τό έχω από μικρή ηλικία........
Ετσι ξεκίνησε λοιπόν η διαδρομή .. η πρώτη ΧΜΘ πήγε πολύ καλά ,καμία παρένέργεια,(τί καλά ,χαιρόμουν εγώ καί έλεγα μέσα μου ,άν είναι έτσι οί ΧΜΘ "ζάχαρη" θά περάσω - .. κούνια πού μέ κούναγε μετά , χαχαχαχά )
Μετά από τήν πρώτη ένεση ,άρχισα νά παίρνω καί κάτι ωραίες καραμελίτσες τό Εndoxan - Cyclophosphamide -Κυκλοφωσφαμίδη (μπλίιιιαααάχχχ),
3 τήν μέρα ,μετά από 17 μέρες πρεπει νά ξαναπάω γιά τήν 2 ένεση ..αφού πρώτα κάνω γενική αίματος (αρχίζει ο Εφιάλτης στόν δρόμο μέ τίς "φλέβες" (παράφραση τής γνωστής ταινίας ). Γενική αίματος σχεδόν εντάξει,εκτός από μιά ελαφριά αναιμία φυσιολογική πού τήν είχα έτσι καί αλλιώς. Πάμε γιά τό 2 σχήμα , εδώ ενα πρώτο θέμα μέ τίς φλέβες 'αρχισα νά'τόχω ,λές καί μουλάρωσαν καί κρύφτηκαν πιο πολύ .
Δέν πειράζει,λέω θά έχω καί τζάμπα tatoo στά χέρια ,εδώ άλλοι δίνουν μιά περιουσία γιά νά τά κάνουν .
Μέ τά πολλά ,κατάφερα καί τήν 2 ένεση ,τό Εndoxan θά πρέπει νά τό συνεχίζω γιά 14 μέρες μετά από κάθε ένεση, θά τό σταματάω γιά μιά εβδομάδα, καί μετά πάλι τό ίδιο ξανά από τήν αρχή .(Εγραφα τίς ημερομηνίες από πότε μέχρι πότε γιά νά μήν τά ξεχνάω, μεγάλη εφέυρεση αυτά τά post it ,ξέρετε εκείνα τά γλυκούτσικα χρωματιστά χαρτάκια πού κολάμε στούς Υπολογιστές).
Θυμάμαι οτι τότε .. έτσι στά ξαφνικά άρχισε νά μέ πιάνει μία ανεξήγητη φοβία ..γιά τήν συνέχεια ,λέω ανεξήγητη γιατί ευτυχώς η δυστυχώς, λόγω τής φύσης τής δουλιάς μου πού έχει νά κάνει μέ τά ΠαραΙατρικά Επαγγέλματα ,είμαι Απόφοιτος ΤΕΙ Σχολών Επαγγελμάτων Υγείας- Τμημάτων Φυσιοθεραπείας-Αισθητικής .
Ετσι γνωρίζω αρκετά από Ιατρικά Θέματα καί ενημερώνομαι συνέχεια ,απλά οταν έγινα καί εγώ ασθενής άρχισα νά κάνω καί ιδιαίτερη "διατριβή" πάνω στόν Καρκίνο.
Ανεξήγητη λοιπόν αυτή η φοβία ,γιατί .. εγώ είμουν γνώστης. - στήν συγκεκριμένη περίπτωση αυτό είναι καί καλό καί κακό ,καλό γιατί έν μέρει
ξέρεις τί μπορεί νά αντιμετωπίσεις ,ακόμα καί εάν οί γιατροί δέν σού λένε λεπτομέρειες πού οφείλουν καί έχουν υποχρέωση νά λένε ,κακό είναι γιατί ναί μέν ξερεις τί έχεις νά αντιμετωπίσεις αλλά δέν ξέρεις ψυχολογικοσωματικά πώς θά τό αντιμετωπίσεις.Δηλαδή ένας Φάυλος Κύκλος ..
Ελα μου ντέ ομως ..πού η θεωρία από τήν πράξη καί τήν πρακτική απέχει κατά πολύ .(Συνήθως έτσι δέν γίνεται ??).
Οταν εκανα τό 2 σχήμα ,στό σπίτι πιά άρχισα νά κάνω ασκήσεις φυσιοθεραπείας γιά νά αρχίσει σιγά σιγά νά κουνίεται τό δεξί χέρι.
Μέχρι τότε τό χέρι ηταν σχεδόν κολλημένο στό υψος τής μέσης (λόγω αφαίρεσης λεμφαδένων καί μυικών ινών) έπρεπε λοιπόν νά αρχίσει νά ανεβαίνει καί νά ανοίγει ...Από αυτό τό σημείο αρχίζει καί ο πόνος. Καί συνοδεία αυτού μέσα μου η αγωνιώδης ερώτηση.. άραγε θά ξαναγίνει λειτουργικό τό χέρι καί πότε ??
Θυμάμαι τότε είχα σχεδιάσει στήν ντουλάπα έναν πίνακα σάν μέτρο ήταν ,καί μετρούσα τά εκατοστά μέρα μέ τήν μέρα πού σηκωνόταν τό χέρι .Εάν τυχόν ξεχνιόμουν καί έκανα καμία απότομη κίνηση ο πόνος ηταν τόσο έντονος λές καί μέ έσκιζε μαχαίρι .
Αρχισαν οι πρώτες παρενέργειες τών ΧΜΘ ,κυρίως στομαχικής καί γαστρεντερικής φύσεως (μεγάλη καούρα - οχι εμετοί),αρχισαν νά μέ ενοχλούν συνηθισμένα φαγητά πού έτρωγα ώς τότε . Τότε έφαγα οσες φρυγανιές δέν είχα φάει ποτέ στήν ζωή μου,καί αμέτρητο ρύζι (γιά νά καταπολέμάω τίς διάροιες).
Καθώς περνούσαν οί μέρες ,άρχισα νά έχω καί ελαφρές αυπνίες.
Είχε φτάσει τό τέλος Αυγούστου καί ο γιατρός μου αποφάσισε νά μού δώσει 12 μέρες Αδεια γιά διακοπές. Γιούυυυπιιιιιιιι!!!!!!!!,γιούυυπιιιι !! ,(βασικά ..ηταν νά πάει εκείνος διακοπές...χιχιχιιχί ,οπως καί,νά,ταν γιά εμένα ειταν Θείο Δώρο αυτό).
Ετσι ένα ωραίο πρωινό εγώ ,η αγαπημένη Μαμά Νίνα (ζούσε τότε ..πιό μετά τήν έχασα), καί ο γάτος μου o Stilvi (ενα Περσίας λευκό-κρέμ),θά ανεβάσω φωτό του ,σέ άλλες αναρτήσεις περιμέναμε,(εγώ μέ ανυπομονησία 10χρονου, γιατί αλήθεια τά πλοία νά μήν είναι turbo ???) στήν Ραφήνα τό πλοίο γιά Ανδρο ,τό Νησί τής μαμάς.
Βραδάκι περίεργο καί τό σημερινό , μέ μπόλικη υγρασία (παπαπά .. δέν τήν θέλω καθόλου),λόγω τής μεσημεριανής μπόρας .. καί μέ μιά ζέστη σχεδόν αφύσικη γιά τά μέσα σχεδόν αυτού τού μήνα ...τά κρύα δηλαδή πότε θά τά κάνει ; ;
“Ο κόσμος άλλαξε, άλλαξαν οι καιροί” είναι.... ο πρώτος στίχος κάποιου παλιού ρομαντικού τραγουδιού, ο οποίος δεν έχει και άδικο να μας πει κάτι τέτοιο. Πράγματι άλλαξαν τα χρόνια, άλλαξαν οι συνήθειες αλλά.... και οι ίδιοι οι άνθρωποι.,αλλάξαμε εμείς οι ίδιοι . Οι καταστάσεις τής ζωής μάς αλλάζουν,άλλοτε..πρός τό καλύτερο .καί άλλοτε πρός τό χειρότερο.
Διαβάζωντας πολλααά blogs εδώ μέσα σχετικά μέ τόν Καρκίνο μού γεννήθηκε μιά απορία πού δέν νομίζω νά απαντηθεί καί ποτέ γιατί είναι τόσες οί αιτίες ..καί καμία στάνταρ .. "είναι η από ...αυτό .είναι η από .. τό άλλο... η .. η ".Γιατί τελικά τόσοι πολλοί άνθρωποι ;;; καί τό κυριότερο γιατί τόσα
πολλά παιδιά ;;.Αν μπορεί νά μού τό απαντήσει κάποιος αυτό .. εδώ είμαι ....
Η πρώτη μου σκέψη γιά τώρα , έχει νά κάνει μέ τά φεγγάρια .. καί μέ τίς ελπίδες ,ελπίδες φωτεινές,οπως τό φώς τους .
Ας χαθούμε λοιπόν στό φώς τού φεγγαριού ... γιατί
"Δέν του μπορείς του φεγγαριού νά τού βρείς ενα ψεγάδι , γιατί σκορπά
τήν ομορφιά στήν πλάση κάθε βράδυ."..
Γιά τά φεγγάρια τής ψυχής μας λοιπόν.
Τόν Ιούλιο του 1999 στήν ηλικία τών 34 χρόνων μου ,μέ επισκέφθηκε ο Καρκίνος τού Μαστού ,τό σίγουρο
είναι πώς μιά τέτιου είδους επίσκεψη φυσικά δέν τήν ηθελα καί κυρίως δέν τήν φανταζόμουν οτι θά μπορούσε νά συμβεί σέ μένα , βασικά πιστέυω οτι κανείς δέν τό φαντάζεται οτι μπορεί νά συμβεί στόν εαυτό του.
Μόλις λοιπόν μού τό ανακοίνωσε Ο Ογκολόγος μου (ο 3ος κατά σειρά πού πήγα ..ευτυχώς δέν ακολούθησα τίς απόψεις τών 2 προηγούμενων, (μπορεί νά αναφέρω αργότερα τά "κωμικοτραγικά" πού μού είπαν μετά από μία απλή εξέταση ψηλάφισης ουτε κάν ενός Υπέρηχου ....) Οσες/Οσοι από εσάς εκεί έξω έχετε τήν ατυχία νά σάς επισκεφθεί ο καρκίνος οποιουδήποτε είδους ΠΟΤΕ νά μήν μείνετε μόνο στήν πρώτη γνώμη τού ενός γιατρού ,μήν φοβηθείτε νά πάρετε καί μία δέυτερη η καί μία τρίτη γνώμη συζητήστε μαζί τους είναι υποχρεώμένοι νά συζητήσουν μαζί σας, γιά τήν δική σας ζωή πρόκειται εξ'άλλου.
Η ασθένεια αυτή δυστυχώς τώρα τελευταία έχει γίνει πολύ συχνή αλλά παραμένει πάντα εξειδικευμένη καί ΟΧΙ συνηθισμένη οπως μιά πιθανή οποιαδήποτε άλλη.
Αρα καί η αντιμετώπιση της δέν θά πρέπει νά είναι συνηθισμένη καί κυρίως όχι τού τύπου .."Λόγια Γιατρού: Εχεις έναν Ογκο .. ε ...Θά τόν βγάλουμε καί Θά είσαι μία χαρά "καί εκεί σταματάει η κουβέντα .. (γιατρός..σκέφτεται από μέσα του ..." Ελα,νά τελειώνουμε ,καί μέ σένα νά πάμε καί γιά άλλους).
Πιστέψτε με έχω ακούσει πολλα τέτοια συναφή ! Εδώ θέλω νά τονίσω οτι πρός Θεού δέν έχουν ολοι οι γιατροί τέτοιες στάσεις απέναντι στούς ασθενείς τους , αλλά υπάρχουν ομως δυστυχώς καί κάποιοι πού έχουν.
Μακάρι νά μήν πέσετε στούς τελευταίους, κάθε περίπτωση καρκίνου πού βιώνει ένας ασθενής είναι ξεχωριστή, οί θεραπείες καί τά φάρμακα μπορεί νά μοιάζουν στήν τεχνική εφαρμογή τους.
Οταν λοιπον μού ανακοίνωσε ο γιατρός μου οτι έχω έναν ογκο στόν δεξιό μου έξω τεταρτημόριο τού στήθους μου, κοντά στήν μασχάλη εκεί ακριβώς πού τό είχα ψηλαφίσει καί εγώ ,η πρώτη μου ερώτηση μετά από τό sok τών λίγων λεπτών ήταν .." Ο ογκος είναι κακοήθης ;; "Απάντηση: Αυτό θά τό ξερουμε μετά τό αποτέλεσμα τής βιοψίας πού θά κάνουμε κατά τήν αφαίρεση τού ογκου".
Σωστή απάντηση κατά τήν άποψή μου. (σχετικά μέ τόν τύπο τού ογκου μου θά αναφερθώ σέ επόμενες αναρτήσεις , μήν σάς κουράσω μέ πολλά απο τήν πρώτη φορά).
1)Χειρουργείο
Από εκείνη τήν στιγμή καί μετά ξεκίνησαν τά πάντα, τό χειρουργείο μου έγινε 3 μέρες μετά αφού έγιναν πρώτα ολες οί απαραίτητες εξετάσεις.
Δέν θά ξεχάσω ποτέ τήν πρώτη μου εμπειρία μέ τήν αξονική, μέ τήν προσθήκη σκιαγραφικού, καί τήν
δέυτερη μάχη μέχρι νά μού βρούν φλέβα, η πρώτη ήταν νωρίτερα μέ τά αρκετά μπουκαλάκια γιά τίς γενικές εξετάσεις.
Ενα θέμα μέ τίς φλέβες μου τό είχα από μικρή, (λεπτές καί εσωτερικές).
Κάθε φορά πού τύχαινε νά πάω γιά νά μού πάρουν αίμα, "Εφιάλτης στόν δρόμο μέ τίς φλέβες" (παράφράζω τόν τίτλο τής γνωστής ταινίας, εδώ γελάμε).
Ευτυχώς τό χειρουργείο μου πήγε πολύ καλά, άν καί κατά τήν έκβασή του ο γιατρός ένα μικρό "Θεματάκι" τό οποίο αντιμετώπισε ψύχραιμα από οτι μού είπε μετά.
Αποφάσισα νά τού κάνω μιά πλάκα μέ τήν πίεση μου πού ξαφνικά πήρε τόν κατήφορο επικίνδυνα μάλλον από κάποια πιθανή επιπλοκή τής νάρκωσης , αλλά μέ ντοπάρανε στά Red Bull (εδώ ξαναγελάμε μπλιάαααχχχ,τί χάλια γέυση καί αυτό πιά ,εμένα προσωπικά δέν μ,αρέσει καθόλου).
Καί έτσι πήρε τόν ανήφορο πάλι η "αποστάτησα" πίεση .
Ευτυχώς ο όγκος πού αφαιρέθηκε ήταν σχεδόν 5 εκατοστά καί στό εξω πάνω δεξιά μέρος τού στήθους ,οπότε ο γιατρός προχώρησε σέ μερική ογκεκτομή καί όχι μαστεκτομή.- Τυχερή φάνηκα οπως αποδέιχθηκε στήν πορεία (μέχρι τώρα...) -, μέ ταυτόχρονη αφαίρεση 17 λεμφαδένων.
Τί δέν θά ξεχάσω από το Χειρουργείο αυτό ;; Στήν ανάνηψη τό Κρύο τήν ωρα πού άρχισε νά φεύγει η νάρκωση , φοβεροοοό κρύο από εσωτερικά τού σώματός μου πού προσπαθούσε νά έρθει στά "νορμάλ" του ..νά θέλω νά φωνάξω.. Κρυωωώνω..κάί νά είμαι τόσο μουδιασμένη από τήν νάρκωση, πού νά μήν μπορώ νά αρθρώσω λέξη, μετά από αυτό φαντάστηκα πώς μπορεί νά νιώθει κάποιος πού είναι αναγκασμένος νά ζεί στήν σιωπή.
Τί δέν θά ξεχάσω από τίς 6 μέρες νοσηλείας μου ??
Α α α .. πολλά είναι αυτά ,καί όμορφα καί άσχημα ,αλλά αυτό πού θά μού μείνει ήταν οί βόλτες στον διάδρομο μέ τό "τσαντάκι" μου ,(είχα ένα τσαντάκι παροχέτευσης .. χαχαχα .. έιχε καί χερουλάκι, κανονικό τσαντάκι ήταν) , καί τό οποίο τό είχα ζητήσει κατά τήν τελευταία μου αλλαγή νά μού τό δώσουν να το πάρω σάν Souvenir.. καί δέν μού τό έδωσε μιά "Ξυνή" νοσηλέυτρια.. κάι πάρα πολύ μέ νευρίασε αυτό.. (μετά μάλλον θά τήν πέρασα "γενεές 14" χαχαχαχαχά).
Βγαίνωντας από τό νοσοκομείο στό σπίτι πλέον ,μπορώ νά πώ οτι μετεγχειρητικά δέν είχα καθόλου πόνους στό μέρος πού εγχειρίστηκα, μετά από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα θά συνηδητοποιούσα οτι αυτό ήταν τεχνική τού Χειρούργου.
Τό μόνο πού ένιωθα έιταν τραβήγματα στό χέρι, (αναμενόμενο αφού αφαιρέθηκαν λεμφαδένες,καί νέυρα) καί μετά από 16 μέρες έγινε η αποκοπή τών ραμμάτων.
Μετά αρχισε ο Κύκλος τών ΧημειοΘεραπειών.
(Θά γράψω στά επόμενα Κεφάλαια σχετικά) ...
Αρχές Νοέμβρη μήνα τού 1999, καί πρέπει νά πάω γιά τό προγραμματισμένο 6 σχήμα , πρέπει ....αυτή η λέξη ποτέ δέν χωρούσε μέσα στό μυαλό μου , από μόνη της η λέξη προκαλεί αντίδραση ...έτσι λοιπόν τό σκεφτόμουν πολύ νά πάω .. η νά μήν πάω , βέβαια "σχήμα οξύμορο" αυτό .. γιατί έάν δέν πήγαινα στήν ουσία δέν θά κέρδιζα τίποτα ,θά έχανα αντιθέτως ,θά έχανα τήν μάχη πού ξεκίνησα μέ τόν "εχθρό", τούς 5 μήνες πρίν ταλαιπωρίας,(εάν εξαιρέσω τίς 15 μέρες άδειας, βλέπε προηγούμενη ανάρτηση ΧΜΘ συνέχεια 2 ) , τό οικονομικό κόστος,άλλη πληγή αυτή,καί άλλα συνοδευτικά ολων αυτών - ψυχολογία,συναισθήματα κλπ .Και τό αποτέλεσμα ποιό ?? τζάμπα θά πηγαίνανε ολα ?? πού πήγε τό πείσμα μου πού είχα τότε,καί πάντα στή ζωή μου ??(μωρέ αυτό εκεί ήτανε .. εγώ δέν ηθελα νά τό παραδεχτώ).
10 σχεδόν χρόνια πρίν ..
